Bu kitap… Tuhaf. Ama böyle “garipmiş ya” deyip bıraktıran bir tuhaflık değil. Aksine insanı içine çeken, hafif huzursuz eden bir tuhaflık.
Bora Chung’un birbirinden çarpıcı bu hikayeleri ilk önce çok normal başlıyor. Sonra bir yer geliyor ve “bir şeyler ters” diyorsun. Ama o içe rahatsız eden bir kopuş gibi.
En sevdiğim tarafı şu oldu:
Hikayeler hiçbir şeyi dikte etmiyor ve açıklamıyor. Yani “mesaj şu” demiyor, “bak burada bunu anlatıyorum” demiyor. Sen okuyorsun ve kendi kendine kalıyorsun o hisle. Biraz karanlık, biraz ironik, biraz da “bu bana niye bu kadar tanıdık geldi?” hissiyle.
Yer yer Franz Kafka vibe’ı aldım ama daha güncel, daha bizim zamanın yalnızlığı gibi. Teknoloji, ilişkiler, beden… Hepsi var ama böyle gözümüze sokarak değil.
Senin Ütopyan düşündüren bir kitap. Ve bence yeniliğe açık, cesur okurlar için yazılmış.
