@Ik ben hier meestal de cynische grapjas, maar nu zet ik het masker af. Ik heb in het verleden te vaak met de overheid samengewerkt om deze IT-debacles nog grappig te vinden. Laat me de 'rot' uitleggen die niemand hardop durft te benoemen. Het is geen 'domheid' van politici. Het is een systeem dat exact werkt zoals het bedoeld is. 1/ Geld zonder Eigenaar: In de privésector is budget een risico. Bij de overheid is het een gift. Als €100M aan belastinggeld verbrandt, voelt niemand de pijn in zijn eigen portemonnee. Geen faillissement, geen ontslag, geen celstraf. Alleen een 'moeilijk debat' in de commissie. 2/ De 'Feature-Vallei': Projecten falen niet door techniek, maar door politieke 'bloat'. Elke minister wil zijn stempel drukken. Er worden absurde eisen toegevoegd om politieke gunsten te bewijzen of bevriende consultants aan boord te houden. Het resultaat is een onwerkbaar monster. 3/ De 'Draaideur' is de Norm: Kijk naar dossiers als i-Police. De grens tussen de wetgever en de leverancier is onbestaande. De ene dag adviseer je als topadvocaat de IT-reus, de volgende dag beheer je als Minister datzelfde falende miljoenencontract. De controleur en de gecontroleerde hebben dezelfde geschiedenis. 4/ Georganiseerd Vergeten: Men lost het probleem niet op; men beheert de houdbaarheid van de verontwaardiging. De kabinetten masseren de media tot de storm gaat liggen, wetende dat de burger morgen weer een nieuwe crisis heeft om zich druk over te maken. We falen niet in IT omdat we het niet kunnen. We falen omdat er voor de beleidsmakers simpelweg geen enkele prikkel is om te slagen. Slagen kost moeite. Falen met andermans geld is gratis.